Sarah Fee

Tekst & taalcoaching

Ieder z'n eigen geheugenpaleis

Een bijkomend nadeel van het onderzoek doen voor een masterscriptie, is dat je nauwelijks toekomt aan het lezen van boeken. Dat klinkt tegenstrijdig, want ik heb voor mijn scriptie nog nooit zoveel boeken in korte tijd moeten lezen. Ik bedoel echter dat ik aan ‘lezen voor de lol’ vrijwel niet meer toekom.

Inmiddels besteed ik mijn tijd aan het lezen over het menselijk geheugen en voornamelijk over de vraag hoe een spreker er het beste voor kan zorgen dat zijn boodschap door het publiek wordt onthouden. Nou, daar komt nog aardig wat bij kijken. 43 adviesboeken over presenteren, om precies te zijn. En dan nog even wat titels over het geheugen. Zo ook Het geheugenpaleis van Joshua Foer, een nieuwsgierige journalist die zich afvroeg wat mensen er in godsnaam toe brengt om een ‘geheugenkampioenschap’ te houden. Een goede vraag.

Het is echter best interessant, dat er een methode bestaat waarmee iedereen een beter geheugen kan krijgen. Deze methode wordt de ‘methode van het geheugenpaleis’ genoemd, ofwel de ‘reismethode’. Toen ik er voor het eerst over las, dacht ik: “Is dít het nou? Doe je hier nou zo opgewonden over?” Maar het werkt blijkbaar echt.

Ik zal het proberen uit te leggen. Neem je ouderlijk huis in gedachten. Het huis waar je opgegroeid bent, waar je ieder hoekje en gaatje kent. Daar gaat het om, je moet ieder hoekje en gaatje kennen. Stel nou, dat je een lijst met boodschappen moet onthouden (mocht er geen papier meer in huis zijn om het op te schrijven). De eerste boodschap op je lijstje is een pak melk. Beeld je nu in dat je het pad naar je huis oploopt. Naast de voordeur staat die oude, rode brievenbus. Niet te missen! Bij deze brievenbus zet je in gedachten het pak melk neer. Vervolgens open je de voordeur. Zodra je de gang in komt, stoot je je zoals altijd tegen het blauwe kastje dat tegen de muur staat. Op dat kastje plaats je de tweede boodschap: een volkorenbrood. Dan loop je de woonkamer in en je ziet direct die lekkere, zachte bank staan. Je raadt waarschijnlijk al wat er nu gaat komen.

Op die manier wandel je het hele huis door, terwijl je op alle herkenbare plaatsen één van je boodschappen neerzet. Zodra je dan daadwerkelijk boodschappen gaat doen, wandel je in gedachten even je hele huis door.

Omdat je bewust met alle items op je lijst bezig bent en er dus aandacht aan besteedt, zul je de items sneller onthouden. Door de items ook nog eens aan allerlei plaatsen te koppelen die al jaren in je geheugen gegrift staan, bevorder je het onthouden van de items nóg eens wat meer. That’s how it works. Simpel, toch?

Dus, mocht je ooit in een situatie belanden waarin je een hoeveelheid dingen moet onthouden, dan weet je nu wat je moet doen. Het kan nog best nuttige dingen opleveren, zo’n masteronderzoek!

Ieder z’n eigen geheugenpaleis

Een bijkomend nadeel van het onderzoek doen voor een masterscriptie, is dat je nauwelijks toekomt aan het lezen van boeken. Dat klinkt tegenstrijdig, want ik heb voor mijn scriptie nog nooit zoveel boeken in korte tijd moeten lezen. Ik bedoel echter dat ik aan ‘lezen voor de lol’ vrijwel niet meer toekom.

Inmiddels besteed ik mijn tijd aan het lezen over het menselijk geheugen en voornamelijk over de vraag hoe een spreker er het beste voor kan zorgen dat zijn boodschap door het publiek wordt onthouden. Nou, daar komt nog aardig wat bij kijken. 43 adviesboeken over presenteren, om precies te zijn. En dan nog even wat titels over het geheugen. Zo ook Het geheugenpaleis van Joshua Foer, een nieuwsgierige journalist die zich afvroeg wat mensen er in godsnaam toe brengt om een ‘geheugenkampioenschap’ te houden. Een goede vraag.

Het is echter best interessant, dat er een methode bestaat waarmee iedereen een beter geheugen kan krijgen. Deze methode wordt de ‘methode van het geheugenpaleis’ genoemd, ofwel de ‘reismethode’. Toen ik er voor het eerst over las, dacht ik: “Is dít het nou? Doe je hier nou zo opgewonden over?” Maar het werkt blijkbaar echt.

Ik zal het proberen uit te leggen. Neem je ouderlijk huis in gedachten. Het huis waar je opgegroeid bent, waar je ieder hoekje en gaatje kent. Daar gaat het om, je moet ieder hoekje en gaatje kennen. Stel nou, dat je een lijst met boodschappen moet onthouden (mocht er geen papier meer in huis zijn om het op te schrijven). De eerste boodschap op je lijstje is een pak melk. Beeld je nu in dat je het pad naar je huis oploopt. Naast de voordeur staat die oude, rode brievenbus. Niet te missen! Bij deze brievenbus zet je in gedachten het pak melk neer. Vervolgens open je de voordeur. Zodra je de gang in komt, stoot je je zoals altijd tegen het blauwe kastje dat tegen de muur staat. Op dat kastje plaats je de tweede boodschap: een volkorenbrood. Dan loop je de woonkamer in en je ziet direct die lekkere, zachte bank staan. Je raadt waarschijnlijk al wat er nu gaat komen.

Op die manier wandel je het hele huis door, terwijl je op alle herkenbare plaatsen één van je boodschappen neerzet. Zodra je dan daadwerkelijk boodschappen gaat doen, wandel je in gedachten even je hele huis door.

Omdat je bewust met alle items op je lijst bezig bent en er dus aandacht aan besteedt, zul je de items sneller onthouden. Door de items ook nog eens aan allerlei plaatsen te koppelen die al jaren in je geheugen gegrift staan, bevorder je het onthouden van de items nóg eens wat meer. That’s how it works. Simpel, toch?

Dus, mocht je ooit in een situatie belanden waarin je een hoeveelheid dingen moet onthouden, dan weet je nu wat je moet doen. Het kan nog best nuttige dingen opleveren, zo’n masteronderzoek!

Denken in kleuren

Ken je dat? Dat je er als kind heilig van overtuigd bent dat iets normaal is, maar dat je er na een tijdje achterkomt dat het helemaal niet voor iedereen geldt? Dat overkwam mij met wel meer dingen, maar er is er toch één die mij blijft bezighouden.

Toen ik pas het boek Het geheugenpaleis van Joshua Foer aan het lezen was, stuitte ik op iets verontrustends. Op een gegeven moment sprak hij over ‘een zeldzame perceptiestoornis, genaamd synesthesie’. Dit houdt in dat je zintuigen op een bijzondere manier met elkaar verweven zijn: letters en cijfers kunnen kleuren hebben, of zelfs geuren of klanken. Iemands stem kan een kleur hebben. Woorden kunnen scherp zijn, of juist zacht. Mensen met synesthesie zien nooit ‘zomaar’ een woord: ze associëren het met heel veel beelden, geuren, klanken of gevoelens. Ze bevinden zich dan ook niet helemaal in de realiteit, maar in hun perceptie van de realiteit, een soort droomwereld. Klinkt dat je bizar in de oren?

En wat nu als ik je het volgende vertel? Al sinds ik in staat ben om te denken, hebben getallen bij mij een kleur. Vier is bijvoorbeeld rood, acht is lichtblauw. Dagen en maanden hebben ook kleuren. Maandag is rood, donderdag oranje, zondag wit. Die kleuren zijn ook altijd hetzelfde gebleven. De ene week is wat donkerder dan de andere, afhankelijk van de drukte en de hoeveelheid leuke of niet leuke dingen die erin gebeurden. Muzieknummers kunnen kleuren hebben. Ik denk in beelden, dat moet niet heel vreemd klinken. Bij een woord zie ik onmiddellijk het bijbehorende beeld voor me. Als je mij een rijtje woorden geeft, of getallen, zet ik zo bij ieder item de bijbehorende kleur. Niet de kleur die het bijbehorende voorwerp echt heeft, maar de kleur waarin ik de woorden of getallen opzich zie. Vind je me nu gek?

Ik dacht altijd dat dit normaal was. Tot ik het er een paar jaar geleden met iemand over had, die geen flauw idee had wat ik bedoelde. En toen ging ik nadenken. Ik kon het alleen nooit plaatsen. Totdat ik kort geleden dus dat boek van Foer las. Synestesie, klonk het. Zou dat het zijn? Misschien slechts een milde vorm, want het voorbeeld van de persoon die in het boek gegeven wordt, is wel erg extreem.

Ik weet het niet. Het is in ieder geval stof tot nadenken..

Kind van sneeuw – Eowyn Ivey

“Kind van sneeuw” van Eowyn Ivey: mijn laatst gelezen boek. Een tijd geleden liep ik uit nieuwsgierigheid een boekwinkel binnen en mijn oog viel op dit boek. Ik deed wat ik altijd doe als een boek mij aantrekt: Ik bekijk de voorkant, lees de achterkant en de eerste pagina. Ik stuurde meteen een berichtje naar mijn moeder: ik wist wat ik voor Sinterklaas wilde hebben!

Het verhaal gaat over een ouder echtpaar dat jaren geleden het stadse leven heeft verlaten voor een koud, moeilijk maar magisch bestaan in Alaska. Met zijn tweeën in een blokhut, kilometers verwijderd van hun naaste buren en nog veel meer kilometers verwijderd van de dichtstbijzijnde winkel. Maar ze leiden er een gelukkig leven. Op één ding na: nadat ze tien jaar geleden een miskraam hadden gekregen, is er daarna helaas nooit meer een kind gekomen. Een droom die nooit is verwezenlijkt. Op een dag, wanneer het sneeuwt, maken ze van de net gevallen sneeuw een sneeuwpop. Het wordt een meisje, compleet met muts en sjaal. De volgende ochtend is de sneeuwpop gesmolten. Er lopen voetsporen van de plek waar de sneeuwpop stond naar het bos. Maar geen voetstappen die naar de plek toelopen..

Een tijdje later ziet het stel telkens een klein, blond meisje rondrennen. Met hun sjaal om en hun muts op. Het meisje komt steeds weer terug. Na een tijdje weet het echtpaar dat het meisje een belangrijk deel gaat uitmaken van hun leven..

“Kind van sneeuw” is een aangrijpend en magisch verhaal, met soms iets bovennatuurlijks erin verweven. Een echtpaar krijgt op een wonderbaarlijke manier de kans om toch nog van hun kinderwens te genieten. Liefde, geloven en hopen staan centraal. Laat je ook meeslepen!

There is more than meets the eye

Hoe makkelijk is het om je ogen te sluiten

voor iets dat niet verdwijnt

Hoe makkelijk is het om vast te houden

aan iets dat je niet kunt zien

Geef jezelf een opdracht voor het nieuwe jaar

Open je ogen, sluit je niet af

Je zult meer zien dan je ooit had gedacht

Laat niemand je vertellen dat iets niet bestaat

Of dat iets niet kan

Houd je niet in, maar deel het

Laat anderen ook toe

Alleen in je eigen wereld

Of samen in onze wereld

Je kunt altijd kiezen

Maar je hebt niets te verliezen

Je laten leiden door gevoelens

Misschien denk je, gevaarlijk of eng

Maar ze zijn er niet voor niets

Word niet beter ten koste van anderen

Word beter samen met anderen

Niemand is alleen

Geef jezelf een opdracht

En de mogelijkheden spreiden zich voor je uit

There is more

than meets the eye


Zet je schrap en ervaar

Geniet en waardeer

Een gelukkig nieuwjaar =)

Tumblr_mfbf9zvqpx1rzf2zqo1_400_large

December

Tumblr_meai5tmrua1qbpuyfo1_400_large

Vanmorgen was het voor het eerst een beetje wit toen ik naar buiten keek. Geen sneeuw, maar het had wel gevroren. De krabbers werden weer tevoorschijn gehaald en de mutsen en ski-jassen fietsten voorbij. Jawel, het is winter! De Sinterklaasgedichten zijn nog niet geschreven of de plannen voor Kerstmis en Oud & Nieuw worden al gemaakt.

December, nog één maand, nog 31 dagen, en dan is 2012 voorbij. Het leek gisteren dat ik op Nieuwjaarsdag voor een maand naar Spanje vertrok en het leek gisteren dat ik mijn bachelor haalde. Maar dat was niet gisteren. Nog een paar weken en dan moet ik alle eindnota’s voor mijn vakken inleveren. Daarna begint het volgende project: mijn masterscriptie. Ik schiet bijna in de lach als ik dat tegen mezelf zeg: ik ga mijn masterscriptie schrijven! Hopelijk wordt hij net zo meesterlijk als het klinkt.

December, nog één maand, nog 31 dagen vol leuke gebeurtenissen, afspraken en drukte en dan is het jaar voorbij. Weer een nieuwe start, maar we gaan verder waar we gebleven zijn.

Wat betekent deze december voor jou?

De naaister van Pernambuco – Frances de Pontes Peebles

Heb jij wel eens een boek gekocht op basis van de kaft?

Ik doe dat niet altijd, maar soms dus wel. Dat was bij dit boek ook het geval. Je kunt niet altijd uitleggen waarom een boek je aanspreekt, maar bij dit boek had ik gewoon het gevoel dat ik het moest lezen. Met zijn 639 pagina’s vormde dit boek dan ook een leuke uitdaging.

De naaister van Pernambuco gaat over de gezusters Emília en Luzia Dos Santos. Zij zijn opgegroeid in een dorpje in het noorden van Brazilië . Ze zijn heel verschillend van aard en al vroeg scheiden zich hun wegen. De romantische Emília trouwt met de zoon van de rijke Dr. Duarte Coelho uit Recife. De temperamentvolle Luzia sluit zich aan bij de ‘cangaceiros’, een revolutionaire bende die strijdt tegen de uitbuiting door de machtige grootgrondbezitters en voor sociale hervormingen. Wanneer Luzia trouwt met hun leider Antonio, bijgenaamd de Havik, komt haar leven steeds meer in gevaar. Emília’s leven in de grote stad wordt overschaduwd door innig verdriet en eenzaamheid. Ze weet dat ze haar zus Luzia waarschijnlijk nooit meer zal zien, maar ontwikkelt een geheime manier om met haar te communiceren. Dan vertrouwt Luzia haar een groot geheim toe.

Dit verhaal gaat over de extreme maatschappelijke verhoudingen in de Braziliaanse samenleving gedurende de eerste helft van de twintigste eeuw. Het verhaal neemt je met zich mee naar die tijd, waarin onder normen, waarden en onderlinge verhoudingen iets totaal anders werd verstaan. Het zorgt ervoor dat je met andere ogen naar je eigen tijd kunt kijken en dat je je kennis over andere culturen en andere tijden kunt verbreden. Het was in mijn geval zeker een geslaagde aankoop!

Tips en trucs van een boekenfluisteraar

Succes met je boek!Maarten Carbo schreef het boek Succes met je boek! – Tips en trucs van een boekenfluisteraar. Dit gaat over de vele valkuilen, verleidingen en misverstanden die je bij het maken van een boek tegenkomt en hoe je die kunt vermijden. Het is geen traditionele schrijfgids. Puttend uit zijn eigen ervaring als ‘boekenfluisteraar’ bespreekt hij wat er gebeurt voor, tijdens en na het eigenlijke schrijfproces. Aan de hand van treffende praktijkvoorbeelden vertelt hij hoe je van een verhaal een goed verhaal maakt en van een goed verhaal een succesverhaal.

Maarten Carbo werkte gedurende veertien jaar als boekverkoper. Daarna was hij redacteur en uitgever bij Contact (Amsterdam) en Kosmos (Utrecht). Voor uitgeefgroep FMB richtte hij de non-fictie imprint Paradigma op die hij leidde tot 2011. Tegenwoordig begeleidt hij beginnende schrijvers bij het tot stand komen van hun boek.

Het is nog steeds mijn droom om eens een boek te schrijven en dus zijn goede tips altijd welkom. Maarten Carbo behandelt punten als:

  • Hoe maak je van een leuk idee een goed concept?
  • Wat heeft je verhaal nodig om zijn doel te bereiken?
  • Hoe presenteer je je project effectief aan een agent of uitgever?
  • Wat is het geheim van een sterke titel en een goede flaptekst?
  • Hoe ga je om met kritiek, afwijzing, onderhandelingen, contracten?
  • En het belangrijkste: hoe bereik je je lezers?

Het bedenken van een goede titel vind ik bijvoorbeeld heel lastig en het uitwerken van een goed idee tot een goed verhaal is ook altijd een behoorlijke uitdaging! Naast hele praktische tips voor als je verhaal al klaar is, geeft Carbo ook tips hoe je je verhaal kunt optimaliseren. Hierna kan het niet meer misgaan dus!

Het negende schrift van Maya – Isabel Allende

“Vertel me wat je wilt, met dit woeste leven, met dit kostbare leven, want je leeft maar één keer.”

De negentienjarige Maya is op weg naar Chiloé een eiland in het zuiden van Chili. De ogenschijnlijke rust van deze geïsoleerde plek steekt schril af tegen het harde straatleven van Las Vegas met zijn drugs en geweld dat Maya gewend is. Haar oma heeft haar naar Chiloé gestuurd en Maya heeft een schrift meegekregen waarin ze haar dagboek kan bijhouden. Zo kan ze erachter komen wat zij nu echt wil met haar leven. Op Chiloé woont Maya bij Manuel Arias, een oudere, stugge antropoloog die bezig is een boek te schrijven over de mythologie van het Chileense eiland. Ook hij worstelt met zijn verleden.

Wanneer je op jonge leeftijd al een behoorlijk turbulent leven achter de rug hebt, werkt niets beter dan het opvolgen van het advies van je oma. In dit geval stuurde Maya’s oma haar naar het rustieke eiland Chiloé. Een plek waar ze kan ontdekken wie ze nou echt is, na al die verschillende gedaanten die ze heeft aangenomen. Een plek waar ze kan ontdekken wat ze nou echt wil, na alle gevaarlijke dingen die ze in het drugscircuit heeft uitgeprobeerd en alle gevaarlijke situaties waar ze zichzelf in heeft gebracht.

Het lijkt bijna onmogelijk om weer de oude te worden, maar Maya komt zichzelf op Chiloé hard tegen. Voor het eerst sinds jaren vóélt ze weer echt iets, ook al kan ze het nog niet helemaal plaatsen. Er komen nieuwe uitdagingen op haar pad, bijvoorbeeld het achterhalen van het geheim achter Manuel.

Ik vond Het negende schrift van Maya een mooi, meeslepend verhaal dat verschillende kanten van het leven laat zien. De excentrieke Maya vormt een mooi middelpunt, van waaruit de wereld eerst verwrongen lijkt, maar waarin later steeds meer op zijn plaats lijkt te vallen.

Voor als je even bent vergeten wie je bent en waar je vandaan komt.