Tekst & taalcoaching

Het lelietheater

Dit is het eerste boek dat ik van de schrijfster Lulu Wang heb gelezen en het is tevens het eerste boek van haar hand. Dit gedeeltelijk autobiografische verhaal gaat over de jeugd van een meisje tijdens de Culturele Revolutie in de Volksrepubliek China, in de periode van 1972 tot 1974. Dit was een allesbehalve makkelijke jeugd. Mao Zedong, de voorzitter van de communistische partij, werd gezien, of beter gezegd, moest worden gezien als de ‘beste leider van het heelal’, ‘de grote Roerganger’, ‘de meester’, terwijl er onder zijn bewind de meest gruwelijke dingen gebeurden.

De hoofdpersoon van het verhaal is het meisje Lian, een meisje uit de eerste kaste en dus gezegend met een redelijk goed bestaan, dat opgroeit ten tijde van de Culturele Revolutie. Haar moeder is docente aan de universiteit en haar vader is arts. Lian raakt bevriend met Kim, een ‘derdekaster’, ofwel een meisje uit een boerenarbeidersgezin, dat het veel minder goed getroffen heeft. Kim is bikkelhard, ijzersterk en weet wat werken is. Wanneer Lian Kim op school leert kennen, valt er echter nauwelijks met haar te praten. Vanwege haar afkomst wordt ze door klasgenoten erg gepest en ze is eraan gewend geraakt dat ze geen vrienden heeft en dat niemand zich om haar bekommert. Lian bekommert zich echter wel om haar en laat dat aan haar merken, maar Kim gelooft er niets van en wil eerst niets van haar weten. Na verloop van tijd bloeit er toch een vriendschap tussen hen op, die sterker lijkt te zijn dan wat dan ook.

Plotseling moet Lian echter met haar moeder mee naar een heropvoedingskamp, waar de mensen uit de hogere kasten heen worden gestuurd om ‘een proletarisch bewustzijn te ontwikkelen’. Normaal was het niet gebruikelijk dat daar kinderen zijn, maar aangezien Lian aan de huidziekte vitiligo lijdt, mag zij met haar moeder mee naar het kamp zodat die haar in de gaten kan houden. In het kamp heersen strenge regels en Lian wordt gedurende een paar maanden gescheiden van Kim. In die maanden in het kamp leert Lian veel, maar ze voelt zich erg eenzaam. Wanneer ze niet hoeft te werken of te leren, trekt ze zich terug in het stukje natuur dat zich bij het kamp bevindt. Hier houdt ze ‘lezingen’ over wat ze weet en vindt over het bewind van Mao, tegen de lelies, de kikkers, de bomen en al wat maar luisteren wil. Ze noemt die plek ‘het lelietheater’.

Wanneer Lian en haar moeder het kamp mogen verlaten, kan ze bijna niet wennen aan haar teruggekregen vrijheid. Ze kan haar vriendschap met Kim weer heropbouwen en ze kan weer naar school. Maar het is nog niet gedaan met de ellende. Kim probeert zich uit alle macht omhoog te werken in aanzien bij haar klasgenoten, maar deze treiteren haar des te meer. Zal het haar lukken om ooit meer waardering te krijgen? En zullen Lians pogingen om haar daarbij te helpen, wel in goede aarde blijven vallen?

‘Het lelietheater’ vind ik erg mooi geschreven en heel aangrijpend. De gebeurtenissen die plaatsvinden zijn allesbehalve leuk, maar helaas wel realistisch. Lulu Wang is een zeer inspirerende schrijfster. Zeker een aanrader!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>