Toen ik naar deze film ging, wist ik van tevoren nog niet echt wat ik me erbij moest voorstellen. Het verhaal gaat over een volk genaamd Panem, dat verdeeld leeft over 12 districten. Het volk wordt ieder jaar gedwongen om uit elk district een tienerjongen- en meisje uit te kiezen om deel te nemen aan de Hongerspelen. De Spelen zijn deels een soort verdraaid entertainment en deels een intimidatietactiek van de regering.
Het evenement wordt live uitgezonden in ieder district, vanwaar de ouders van de uitverkoren 'Tributes' kunnen zien hoe hun zoon of dochter sterft, of overwint. Er kan namelijk slechts één tribute overwinnen..
In district 12 offert Katniss Everdeen zich op voor haar zusje Primrose, dat in eerste instantie werd uitgekozen. Zij vertrekt samen met Peeta Mellark naar de Hongerspelen, een jongen die verliefd op haar blijkt te zijn. Hoe ver zullen de twee het schoppen? En hoe zullen de verhoudingen tussen hen zich ontwikkelen?
Gedurende de hele film, bij het zien van de wrede afslachtingen in een keiharde strijd, vroeg ik mezelf voortdurend af: Waarom? Die vraag werd aan het einde (nog) niet beantwoord, want er komt nog een vervolg. Ook al houd ik niet echt van zoveel geweld in een film, toch heeft het me nieuwsgierig gemaakt en ik weet dan ook zeker dat ik het vervolg zal gaan bekijken.
Sinds ik eind januari terugkwam van een onvergetelijke maand in Spanje is de tijd ontzettend snel gegaan. Volgende week begint het laatste blok van mijn bachelor aan de universiteit van Leiden en dat betekent dat langzamerhand de laatste loodjes aanbreken. Mijn stage bij Meulenhoff Boekerij in Amsterdam duurt nog maar een maand, wat inhoudt dat ik daar ook alweer twee maanden zit! Het is bijna niet bij te houden hoe de tijd vliegt, maar dat zie ik ook als een teken dat ik het er erg naar mijn zin heb. Dat is ook zeker het geval, het werken bevalt me zeer. Leuke collega’s, leuke opdrachten, leuke boeken.. wat wil je nog meer? Mijn stage mag ik in eind april afronden met een bezoek aan de Elf Fantasy Fair, waar we de schrijver van de Erfgoed- reeks, Christopher Paolini, mogen vergezellen. Momenteel ben ik bezig met een onderzoek naar de tevredenheid van bezoekers over de website van Boekerij. Voor het succesvol afronden van mijn stage moet ik namelijk ook een kleinschalig experimenteel onderzoek doen.
Ook heb ik gemerkt dat het schrijven van een stageverslag nog best een klus is, maar ook dat behoort in feite al tot de laatste loodjes, houd ik mezelf voor. Verder hebben we dan nog een scriptie, (een fenomeen waarvan het me niet zou verbazen als het menig student nog eens zijn of haar eerste grijze haar zou bezorgen) nog een tentamen, een paper en wat andere opdrachten. Maar als dat eenmaal af is, dan heb ik als het goed is ook echt mijn opleiding afgerond!
Dat brengt mij op het volgende onderwerp: namelijk een beslissing nemen over wat ik volgend jaar ga doen. Eerst was ik van plan om de masterspecialisatie Journalistiek in Leiden te gaan volgen, maar uiteindelijk is mijn keus toch op die aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam gevallen. De sluiting van de inschrijvingen schiet al snel op, dus ik kan er niet meer te lang mee wachten.
Je mag maar aan maximaal één loting deelnemen, (en laten nou precies alle journalistieke masters lotingstudies zijn) dus ik ga ontzettend hard duimen dat ik word toegelaten! We zullen het zien. En ergens hoop ik toch wel dat alle studenten, ondanks de hoogst ongegronde bezuinigingen van het kabinet, zo veel mogelijk besluiten om net als ik toch een master te gaan volgen!
Adios!
Afbeelding van weheartit.com
Het voordeel van stagelopen bij een uitgeverij is dat je zo vaak en zoveel boeken kunt lezen als je maar wilt. Wanneer een boek net verschenen is en de boekwinkels nog maar net heeft bereikt, kun jij hem al eventjes lezen. Daar maak ik dan natuurlijk ook wel gebruik van. Of ik gek ben is geschreven door Michiel Stroink en in mijn tijd bij Meulenhoff Boekerij heb ik het boek zien uitgroeien tot een groot succes. Binnen een maand na het verschijnen van het boek kwam al een derde druk uit en inmiddels zijn ook de filmrechten van het boek verkocht! Ik neem aan dat dat genoeg zegt over hoe het boek ontvangen wordt.
Zelf heb ik de boekpresentatie nog mogen bijwonen, (het leek meer een studentenfeestje), en dat was best leuk om eens mee te maken. Toen het boek die avond werd gepresenteerd en het eerste exemplaar werd uitgereikt aan een andere schrijver, Piet Calis, werd al bekendgemaakt dat er een tweede druk zou verschijnen.
Of ik gek ben gaat over Benjamin, een succesvolle jonge kunstenaar die in een tbs-kliniek belandt zonder dat hij ook maar enig idee heeft wat hem daar heeft gebracht. Hij kan zich door toedoen van teveel drank en drugs de bewuste avond, waarop zijn ‘delict’ moet hebben plaatsgevonden, niet meer herinneren. Gedurende zijn tijd in de kliniek krijgt hij zijn grip op de werkelijkheid terug en komt hij erachter wat voor persoon hij was voordat hij in de kliniek belandde. Ook in de kliniek wordt het hem echter niet makkelijk gemaakt en op een gegeven moment weet hij niet meer wat hij moet geloven.
Auteur Michiel Stroink heeft een aantal jaar in een tbs-kliniek gewerkt tijdens zijn studie Literatuurwetenschappen en daarom weet hij heel goed weer te geven hoe het leven in zo’n kliniek eruitziet. Nog nooit kwam een buitenstaander zo dicht bij de werkelijkheid van de keiharde wereld in een tbs-kliniek.
Het gebeurt niet heel vaak dat ik de slappe lach krijg door een boek, maar dit keer is het dan toch gebeurd. En het bleef niet bij één keer. Hoewel ik nog nooit eerder van de schrijfster gehoord had, heb ik haar meteen hoog op mijn lijstje van auteurs met de leukste schrijfstijl geplant. Lucy Robinson schreef dit boek naar aanleiding van haar blog over alle mislukkingen in haar liefdesleven. Dat zegt al genoeg, nietwaar?
Het verhaal gaat over de Engelse Frances die door haar grote liefde Michael om onverklaarbare reden wordt gedumpt. Hij wil voor een periode van drie maanden uit elkaar gaan, omdat hij tijd nodig heeft om na te denken. Hierna belandt Fran in een grote persoonlijke crisis en komt haar bed niet meer uit. Haar vrienden kunnen het niet langer aanzien en bedenken een reddingsplan, maar zou dit wel het gewenste effect hebben?
Het verloop en de uitwerkingen van dit plan worden uitvoerig en vergezeld door een grote dosis humor en hilariteit beschreven. Echt een boek dat je het liefst in één ruk uit wilt lezen, wat ik ook praktisch heb gedaan.
Hoewel de romantiek er niet direct vanaf druipt, is dit toch een boek dat je kunt winnen bij de Valentijnsactie die momenteel gaande is bij Boekerij! Je kunt niet alleen dit boek winnen, maar ook ‘Wit is het nieuwe zwart’ van Jennifer Close en ‘Hades’ van tienerauteur Alexandra Adornetto. Afgelopen week heb ik hem op de website gezet, dus mocht je zin hebben om dit boek te winnen, kijk dan eventjes hier!
Er zijn alweer twee weken voorbij sinds ik terugkwam naar Nederland, na een leuke en leerzame maand in Spanje. In die twee weken is er alweer aardig veel gebeurd. Hoewel mijn verblijf in Spanje ‘slechts’ een maand duurde, was het toch wel weer even wennen om in Nederland te zijn. Op de Siberische kou was ik inmiddels voorbereid, dat vormde weinig problemen. Hier werd ik echter gedwongen weer een totaal ander ritme aan te nemen. De routine in Spanje was, logisch, volledig verschillend van mijn routine in Nederland. ‘s Ochtends naar school, ‘s middags ‘siesta’ (wat in mijn geval zelden de vorm aannam van slapen), laat lunchen, nog later avondeten en laat slapen. De routine in Nederland was echter alweer snel gevonden, toen mijn colleges en stage begonnen. Het is nu weer de hoogste tijd om me in te spannen voor het halen van mijn Bachelor, voor het besteden van tijd met mijn familie en vrienden, voor het lezen van veel boeken en natuurlijk veel schrijven.
Met Spanje zal ik in ieder geval voorlopig nog even verbonden blijven. In de eerste plaats omdat de leuke mensen die ik daar heb ontmoet, me nog op de hoogte houden van wat er daar allemaal gebeurt. Dat vind ik elke keer weer leuk om te horen! In de tweede plaats, en dit verbindt me nog het meest met Spanje, omdat mijn vriendje nu voor vijf maanden op Mallorca verblijft voor zijn stage. Ik ben erg blij dat we elkaar nog hebben kunnen zien voordat hij weer moest vertrekken. Maar gelukkig kan ik hem snel ( nou ja, relatief snel) opzoeken! Ik kan niet wachten!
Mijn stage bij Meulenhoff Boekerij in Amsterdam is, zoals gezegd, deze week begonnen en het is me tot nu toe prima bevallen! Ik mocht, nadat ik bekend werd gemaakt met de nodige programma’s, al aardig veel doen en ondernemen en het resultaat is ook meteen te bekijken op de website van Boekerij. Zo mocht ik deze week een Valentijnsactie op touw zetten. Er staan voorlopig ook nog aardig wat projecten op het programma, dus vervelen zal ik me zeker niet! Volgende week mag ik bijvoorbeeld helpen bij een boekpresentatie en gaan we waarschijnlijk met zijn allen naar de première van het verfilmde boek De uitvinding van Hugo Cabret. Leuk! Ik weet nu al zeker dat ik daar veel meer plezier aan zal beleven dan aan het schrijven van mijn scriptie. Wat me eraan herinnert, dat ik daar maar eens heel snel mee moet gaan beginnen..
Adios!
Wat gaat de tijd snel, ik heb nog maar één week te gaan! Er zijn de afgelopen dagen weer veel dingen gebeurd. Allereerst hadden we donderdag een examen voor niveau A1 en dit hebben we gelukkig allemaal gehaald! Maandag starten we dus in A2!
Afgelopen week hebben we in een cafeetje ‘El Clásico’ gekeken, oftewel de wedstrijd FC Barcelona- Real Madrid. Ik als fanatieke voetbalsupporter heb hier natuurlijk erg van genoten, maar het was wel heel gezellig! Donderdagavond zijn we met een aantal studenten uit eten geweest in een tapasrestaurant. Dit was erg gezellig en het heeft ook goed gesmaakt! Daarna was het natuurlijk de studentenavond, ook al bleek het in de stad nog niet te stikken van de studenten. Desondanks was het wel een hele gezellige avond, met veel leuke mensen, mojito’s en leuke muziek! Voor het resultaat, zie de foto’s op facebook!
Gistermiddag hebben we een bezoekje gebracht aan de kathedraal. We zijn helemaal de toren ingeklommen, vanwaar we echt een prachtig uitzicht over de stad hadden. Het was ook nog eens supermooi weer, dus we hebben hele mooie foto’s kunnen maken! Ook de kathedraal zelf was erg mooi. Gisteravond hebben we een heuse sleep over gehouden! We hebben een aantal matrassen naar mijn kamer gesleept en vervolgens hebben we met zijn vijven film gekeken en gekletst. Het was erg gezellig!
Vanmiddag gaan we ook even de stad in om voor souvenirs te kijken en ergens wat te drinken en vanavond is het dan weer de beurt aan een avondje stappen! Er staat dus nog genoeg op de planning en ook komende week zullen we ongetwijfeld nog veel leuke dingen gaan doen. Hasta luego!
Afgelopen zaterdag hebben we met zijn vieren een bezoekje gebracht aan Segovia. Dit is een stad die op ongeveer 2,5 uur rijden ligt van Salamanca. Ik keek hier erg naar uit, ik houd er wel van om toeristje te spelen. Wat ik in feite ook wel ben. We gingen er per bus naartoe en onderweg konden we uiteraard genieten van het Spaanse landschap.
Segovia bleek een stad te zijn met weer een hele andere sfeer dan Salamanca. Het was er een stuk rustiger, niet alleen qua mensen maar er hing ook een rustigere sfeer. Segovia staat voornamelijk bekend om het aquaduct (een lange brug die door de stad heenloopt), de kathedraal (die is echt heel mooi!) en een kasteel. Het kasteel vond ik wat tegenvallen, het leek net alsof het er vijf jaar geleden neer is gezet. De kathedraal en de brug daarentegen waren wel echt de moeite waard en dit gold ook voor alle kleine steegjes en winkeltjes die we in het centrum tegenkwamen. Er waren ook veel leuke cafeetjes en tentjes, waar we ook een paar keer een bezoekje aan hebben gebracht.
Rond zes uur vertrok de bus weer terug en zo keerden we moe maar voldaan terug naar Salamanca. Het resultaat is te zien op de foto’s op mijn facebook! Nu ga ik maar even leren, want aanstaande donderdag heb ik een examen en ik moet er nog aardig wat voor doen! Hasta luego!
Aanstaande zondag ben ik alweer twee weken in Salamanca. De tijd gaat hier steeds sneller! Dit komt voornamelijk omdat ik eigenlijk de hele dag in de weer ben. Tijdens de Spaanse lessen leren we echt veel: momenteel zijn we bezig met de ‘pasados’, oftewel de verleden tijd. Het Spaans kent maar liefst vier verleden tijden! (En dan zijn er natuurlijk ook nog een hele hoop uitzonderingen.)
Ik heb al drie salsalessen gehad en gisteravond tijdens de studentenavond konden we dit in de praktijk brengen! Het normaal zo bruisende uitgaansleven van Salamanca is op dit moment nog niet zo heel bruisend (lees: vrijwel lege bars en discotheken), maar we maken het met onze groep gewoon gezellig! Ik vond het ook wel wat hebben, ik had alle ruimte om lekker uitbundig te dansen! In een bar zitten houd ik ook best lang uit, want je zit hier met allemaal reislustige mensen die ontzettend ambitieus zijn en bovendien veel van talen houden, dus je raakt nooit uitgepraat!
Binnenkort volgt er een verslag van ons uitstapje naar Segovia! Hasta luego!
Hoe langer je hier zit, hoe Spaanser je eigenlijk wordt! De school organiseert vrij veel typisch Spaanse activiteiten. Een kans die ik natuurlijk niet laat liggen in de maand dat ik hier ben. Een maand is een relatief korte periode in vergelijking met de tijd die de meeste anderen hier verblijven. Ik ben dan ook geneigd om van alles te ondernemen, terwijl sommige anderen misschien denken: ‘Dat doe ik later nog wel een keer, ik ben hier nog zo lang!’. Dat kan ik natuurlijk ook wel begrijpen. Maar daarom vind ik het ook extra leuk dat we aanstaande zaterdag met zijn vieren een uitstapje gaan maken naar Segovia!
Gisteravond konden studenten van Mester meedoen aan een tapastour! Dit hield in dat we vier verschillende tapasbarretjes afgingen, waar we telkens weer iets anders voorgeschoteld kregen. En ik moet zeggen dat het aardig heeft gesmaakt! Ook heb ik hier weer nieuwe mensen leren kennen, wat natuurlijk altijd leuk is.
Vandaag heb ik me opgegeven voor een cursus salsadansen! Toen ik voor het eerst hoorde dat die op school gegeven werden, wilde ik eigenlijk al meteen meedoen! Vanmiddag was de eerste les van een totaal van vier lessen, tot en met aanstaande vrijdag. Uiteindelijk bleken we met vijf meisjes te zijn, wat ten eerste niet bijster veel is en ten tweede ook nog eens een oneven aantal. Maar dat gaf allemaal niet, want we hebben erg gelachen! Ik ben benieuwd hoe goed we kunnen salsadansen aan het einde van deze week!
Volgende week donderdag vindt er een examen plaats! Dit is ter afronding van het eerste niveau. Dat wordt dus, naast allerlei leuke dingen doen, ook nog even leren! Vanavond gaan we met een paar studenten gezellig de stad in, dus voor nu: hasta luego!
En toen was het de beurt aan week nummer twee! Langzamerhand begin je natuurlijk steeds meer je plekje te vinden en meer mensen te kennen. Gisteren zijn er twee nieuwe huisgenootjes bijgekomen. Het zijn allebei Nederlandse meisjes, dus we zijn nu echt hét Nederlandse appartement. Het is wel handig, maar aan de andere kant wordt er dan ook vrij weinig Spaans gesproken. We zitten nu met zijn zessen in het appartement, dus het is een gezellige boel. Wel wordt het ‘s morgens denk ik dringen in de rij voor de badkamer!
Vanmorgen begon de eerste les van mijn tweede week hier in Salamanca. Het was ook meteen een heel stuk drukker op school; er zijn aardig wat nieuwe studenten bijgekomen! Mijn klas is ook een stuk gegroeid: vorige week maandag kreeg ik nog privéles maar vandaag waren we met ongeveer acht mensen. Ik zit nu ook een niveautje hoger en dat bevalt me eigenlijk prima! Ik begin het steeds leuker te vinden!
Vanavond gaan we een tapastour doen! Dit houdt in dat we een paar tapasrestaurants afgaan om tapas te eten en daarna gaan we nog ergens wat drinken. Ik ben heel benieuwd! Verder bestaat er het plan (wat nog wat verder uitgewerkt moet worden) om aanstaande zaterdag met een paar studenten een uitstapje te gaan maken naar Segovia, een stad hier in de buurt. Ik kan niet wachten om nog meer van de omgeving hier te zien!
